Over muurtjes

Nadat we de plaatselijke bibliotheek van Orton verrijkt hebben met Nederlandstalige literatuur (‘Wat stilte wil’, Arthur Japin, 2022) gaan we op weg naar ons volgende doel: Kirkby Stephen. 

Om hier te komen lopen we vandaag opnieuw heerlijk door weilanden, moors en een klein beekdal. We zien meer schapen dan mensen en voelen ons soms bijna alleen op de wereld. 

Kirkby Stephen ligt aan de rand van de Yorkshire Dales met de kenmerkende stenen stapelmuurtjes. Ook de vorige dagen zijn we er al heel veel tegen gekomen. Ze zijn soms meer dan 3500 jaar (!) oud en bedoeld om vee te hoeden en landgrenzen te markeren.

Als wandelaar moet je steeds van het ene weiland naar het volgende en er zijn grofweg drie manieren om die stenen muurtjes te passeren. Allereerst is er een gewoon hek(je). Doorgaans met een vriendelijk bordje erop om het hek weer te sluiten.

Dan zijn er kissing-gates: een klaphekje dat zo gemaakt is dat je een V-vorm inloopt, het hekje omklapt en er weer uit stapt. Over de oorsprong van de naam doen verschillende verhalen de ronde maar de romantische blijft het leukste: bij het openen en sluiten, kom je zo dicht bij degene die na je komt dat een kus (bijna) onvermijdelijk is.

Tenslotte zijn er de overstapjes. Niks geen romantisch gedoe maar een paar stenen en een smalle doorgang om het muurtje over te komen. Mijn fysio-gym ter voorbereiding op deze tocht werpt bij deze overstapjes zijn vruchten af. Eindeloos heb ik getraind om op één been op een wiebelende bal te staan en dat komt nu goed van pas.

Vandaag heb ik ze geteld: op de route van 21 km zijn we 28 hekjes tegengekomen: 16 gewone hekken (wel zo handig), 11 overstapjes (gratis sportschool) en maar één kissing-gate deze dag. Weinig zoenen dus, al kan dat gerust ook zonder een hekje. Want het was weer een dag om van te genieten samen!