De snelweg

Een snelweg ga ik niet oversteken. Dat was duidelijk vanaf het begin. Toen Wainwright zijn route in 1973 publiceerde kon het vast nog, maar recente ervaringen van C2C-ers geven aan dat tijden veranderen. Ook de commissie die van de C2C een nationale trail moet maken, weet dit. Alleen wáár een doorgang moet komen èn wie dat moet betalen is een onopgelost vraagstuk. En dus steken C2C’ers vandaag de dag de A19 nog steeds over.

Wij plannen al voor we vertrekken een omleidingsroute van 8 km die past bij onze dagetappe. Het is niet te lang. Na de vermoeiende dag van gisteren kijken we elkaar nog even aan, maar we blijven erbij. Een bergkam in de mist oversteken, een moeras, een dubbele treinbaan of een veld met koeien en stieren, dat doen we. Maar een snelweg is een no-go.

Als we de snelweg in het vizier hebben buigen we af naar het noorden voor 4 km over een paar landwegen. Aan het eind staat er een bordje naar een boeren-landwinkel met cappuccino en muffins. So far so good. 

Op het viaduct kijken we naar het verkeer. Het is een drukke vierbaansweg. Als je erover wilt, moet je eerst tot de middenberm rennen, over de vangrail en dan de andere kant verder oversteken. Ik ben blij dat we dit niet gedaan hebben.

De terugweg is echter problematisch. De voetpaden op onze systemen staan nauwelijks aangegeven. We lopen een oprijlaan op van een groot huis. Bij het erf kijken we om ons heen. Hierachter moet een pad over het veld liggen. Er komt een oudere man uit het huis. ‘Er is hier geen voetpad’, zegt hij. We moeten terug naar de weg en dan àchter zijn hek èn achter de haag. Daar ligt het slechtste pad van de hele C2C, zegt hij. Als ik zeg dat ik die snelweg niet over durfde, aarzelt hij even ons toch over zijn erf te laten gaan. Maar hij doet het niet. ‘Dan moet ik iedereen toelaten’, zegt hij. ‘Als je goed uitkijkt kan dat oversteken best, wie gaat er nu 5 mile omlopen?’ Hij heeft bordjes met pijlen geplaatst op het slechtste pad van de C2C voor mensen die dat wèl doen… wij dus…

We lopen terug en vinden inderdaad een heel slecht pad. Zonder zijn aanwijzingen waren we er niet aan begonnen. De volgende kilometers wordt het niet echt beter. Het zijn paden die geen pad meer zijn…maar we komen er wel. 

Onze B&B in Ingleby is een plaatje. Er is een warm welkom voor C2C’ers, ook voor omlopers. Met een drankje en een plekje in de zon, genieten we van het uitzicht. In de verte ruist de snelweg.

PS. Dank voor alle bemoedigingen na de blog van gisteren. Vandaag weer lekker aan de wandel!