Door weer en wind

‘Laat mij eerst maar met regen en wind de berg over’, zei ik tegen mijn collega’s na weken vol ingewikkelde vraagstukken. Lekker fysiek bezig zijn, het hoofd leegmaken. Nou, vandaag is de dag! There we go!

Onze weerapp’s voorspellen bewolkt maar droog weer. Vol goede moed gaan we op pad, de makkelijke route aan de noordzijde van Ennerdale Water. Volgens de bordjes zelfs begaanbaar voor de rolstoel, al lijkt me dat over-optimistisch.

Koffie bij de brug aan het einde van het meer, we gaan goed. Inmiddels miezert het, maar dat mag geen naam hebben. Het nog steeds begaanbare pad stijgt gestaag. De miezer wordt regen. Youth Hostel Black Sail is een plaatje, ook in de mist. 

Met andere C2C’sters drinken we thee en trekken we alle beschikbare regenkleding aan. Omhoog nu, rolstoelers blijven hier achter, inclusie is een utopie in dit berglandschap. 

‘Nog 5 minuten omhoog’, praat JW me moed in. Bij het steenmannetje moet het hoogste punt zijn. Bijna weggeblazen worden we er. Het hoogste punt ligt nog vele steenmannetjes verder op de bergrug. Gelukkig hebben we de wind èn de regen nu in de rug. 

Op heldere dagen moet het uitzicht adembenemend zijn. Vandaag is anders mooi. Stilstaan is geen optie. Het kleedje en de sandwiches van Shepherds Arms blijven in de rugzak. 

Toch is er uiteindelijk voldoening, na een rotsig rotpad naar beneden, een warme douche en een kop koffie. We zijn er! We hebben het gehaald! Kijk ons samen gaan, door weer en wind. Gezegende mensen zijn we!